Προτεινόμενοι Σύνδεσμοι:    greece   -   greece hotels   -   ειδησεις   -   greece news   -   ταβλι στο internet   -   livescore   -   νέα
 easypedia

Easypedia.gr
Ελλάδα
Αρχαία Ελλάδα
Ελληνες
Πρωθυπουργοί
Οικονομία
Γεωγραφία
Ιστορία
Γλώσσα
Πληθυσμός
Μυθολογία
Πολιτισμός & Τέχνες
Ζωγραφική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Λογοτεχνία
Μουσική
Αρχιτεκτονική
Γλυπτική
Αθλητισμός
Μυθολογία
Θρησκεία
Θετικές & Φυσικές Επιστήμες
Ανθρωπολογία
Αστρονομία
Βιολογία
Γεωλογία
Επιστήμη υπολογιστών
Μαθηματικά
Τεχνολογία
Φυσική
Χημεία
Ιατρική
Φιλοσοφία & Κοινωνικ. Επιστήμες
Αρχαιολογία
Γλωσσολογία
Οικονομικά
Φιλοσοφία
Ψυχολογία
Γεωγραφία
Ασία
Αφρική
Ευρώπη
Πόλεις
Χώρες
Θάλασσες
Ιστορία
Ελληνική Ιστορία
Αρχαία Ιστορία
Βυζάντιο
Ευρωπαϊκή Ιστορία
Πόλεμοι
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Σύγχρονη Ιστορία
 

Τζακ Λόντον

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Αμερικανός συγγραφέας που έγραψε πάνω από 50 βιβλία όπως «Το κάλεσμα της άγριας φύσης», «Μάρτιν Ήντεν», «Ο θαλασσόλυκος», «Οι άνθρωποι της αβύσσου». Πρωτοπόρος στην αγορά της εμπορικής μυθιστοριογραφίας σε λαϊκά περιοδικά, υπήρξε από τους πρώτους Αμερικανούς συγγραφείς που έκανε τεράστια οικονομική περιουσία μόνο από την συγγραφή βιβλίων [1] Γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1876 στο Σαν Φραντζίσκο και πέθανε στις 22 Νοεμβρίου 1916.[2][3][4]

Πίνακας περιεχομένων

Σύντομο βιογραφικό

Ο Τζάκ Λόντον πιθανότατα να είχε στην αρχή της ζωής του το όνομα John Griffith Chaney. Ο πατέρας του, William Henry Chaney, αστρολόγος στο επάγγελμα, εγκατέλειψε την οικογένειά του και η μητέρα του, Φλώρα Γουίλμαν, μουσικός και πνευματίστρια εγκαταστάθηκε με τον μικρό Τζάκ στο Όκλαντ. Μαζί τους ήταν και ο Τζών Λόντον, σύζυγος πλέον της Φλώρας από τον οποίο ο μικρός Τζάκ πήρε το επίθετό του.

Δεν είναι εξαγκριβωμένο εάν η Γουίλμαν και ο Τσάνεϋ υπήρξαν παντρεμένοι καθώ ένα μεγάλο μέρος των αρχείων του Σαν Φρανσίσκο καταστράφηκαν στο σεισμό του 1906 (για τον ίδιο λόγο, δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα ποιο όνομα υπήρχε στο πιστοποιητικό γέννησής του Τζακ). Η Stasz σημειώνει ότι στα απομνημονεύματά του, ο Τσάνεϋ, μιλάει για την Φλώρα Γουίλμαν, την μητέρα του Τζάκ Λόντον, σαν να ήταν πραγματικά "η σύζυγός του" και επίσης σε μια διαφήμιση η Φλώρα αποκαλείται "Φλώρα Γουίλμαν Τσάνεϋ ".

Ο Τζάκ Λόντον έμαθε ότι ο Τσάνεϋ δεν ήταν ο πραγματικός του πατέρας όταν ενηλικιώθηκε. Το 1897 έγραψε σχετικά στον Τσάνεϋ, για να λάβει από εκείνον ένα γράμμα στο οποίο ο Τσάνεϋ του δήλωνε κατηγορηματικά ότι «ποτέ δεν παντρεύτηκα την Φλώρα Γουίλμαν» και ότι κατά την περίοδο που ζούσαν μαζί ήταν «στείρος» και «δεν μπορεί να είμαι ο πατέρας σου».

Ο Τσάνεϋ σύμφωνα με την Stasz, ήταν καθηγητής αστρολογίας και «σύμφωνα με τις απόψεις των κυριότερων σημερινών αστρολόγων, ο Τσάνεϋ ήταν από εκείνους που μετέτρεψαν την αστρολογία από κομπογιαννιτισμό σε μια περισσότερο ακριβή μέθοδο»

Τα νεότερα χρόνια

Ο Τζάκ Λόντον γεννήθηκε κοντά στην Third and Brannan Streets του Σαν Φραντζίσκο. Το σπίτι των γονιών του κάηκε στον σεισμό του 1906 και το 1953 από το California Historical Society στήθηκε αναμνηστική πλακέτα σ εκείνο το σημείο. Ο Λόντον υπήρξε στην πραγματικότητα αυτοδίδακτος, κυρίως διαβάζοντας βιβλία στην δημόσια βιβλιοθήκη του Σαν Φραντζίσκο. Το 1985 διάβασε το μυθιστόρημα Signa της Quida, που περιέγραφε τις περιπέτειες ενός ατίθασου αγροτόπαιδου που κατόρθωσε να γίνει φημισμένος καλλιτέχνης της Όπερας. Η επιτυχία αυτού του αγοριού του ενέπνευσε την λαχτάρα να πετύχει κι ο ίδιος στη λογοτεχνία.[5]

Ένα ακόμη σημαντικό γεγονός υπήρξε η επαφή του με την βιβλιοθήκη του Όκλαντ και με την επιμελήτρια της βιβλιοθήκης Ινας Κούλμπριθ, η οποία αργότερα έγινε εθνική ποιήτρια και ενός από τα πλέον σημαντικά πρόσωπα στο λογοτεχνικό κύκλο του San Francisco.

Αφού για αρκετό καιρό εργάστηκε σαν εργάτης και σαν μέλος του Kelly's Army, επέστρεψε στο Όκλαντ και ξεκίνησε να φοιτά στο γυμνάσιο όπου ξεκίνησε να γράφει άρθρα στο περιοδικό του γυμνασίου. Η πρώτη ιστορία που δημοσίευσε ήταν η «Τυφώνας στις ακτές της Ιαπωνίας» όπου περίγραφε τις εμπειρίες του σαν ναυτικός.

Διακαής πόθος του Τζάκ Λόντον ήταν να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο της Καλιφορνίας. Έτσι το καλοκαίρι του 1896 έπειτα από εξοντωτικό διάβασμα τα κατάφερε! Αλλά οικονομικές δυσκολίες τον ανάγκασαν να αφήσει τις σπουδές του το 1897 χωρίς να κατορθώσει ποτέ να αποφοιτήσει. Ο Κίνγκμαν έγραψε : «δεν υπάρχουν αναφορές ότι ο Λόντον είχε δραστηριοποιηθεί συγγραφικά σε κάποιο φοιτητικό περιοδικό».[6]

Την περίοδο που ο Λόντον ζούσε σε μια νοικιασμένη βίλα στο Lake Merritt στο Όκλαντ, συναντά τον ποιητή Τζωρτζ Στέρλινγκ και από εκείνη τη στιγμή οι δυο τους γίνονται οι καλλίτεροι φίλοι. Το 1902 Ο Στέρλινγκ βοηθά τον Λόντον να βρει το δικό του σπίτι κοντά στο Πίντομντ. Στην αλληλογραφία που διατηρούσαν ο Λόντον με τον Στέρλινγκ, ο Λόντον τον προσφωνεί σα «Έλληνα» εξ αιτίας της αετίσιας μύτης του και του κλασικού του προφίλ, υπογράφοντας σαν «Λύκος». Ο Λόντον αργότερα εμπνέεται και περιγράφει τον φίλο του σαν Russ Brissenden στοαυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα «Μάρτιν Ήντεν» το 1909 και σαν Mark Hall στην «Κοιλάδα του Φεγγαριού» το 1913.

Προς το τέλος της ζωής του ο Λόντον είναι πλέον κάτοχος μια μεγάλης βιβλιοθήκης αποτελούμενης από 15.000 τίτλους. Κάνοντας λόγο για αυτήν αναφερεται στο ότι «ήταν το μέσον της επιτυχίας» του."[7]

Στις 25 Ιουλίου του 1897 ο Λόντον και ο κουνιάδος του James Shepard σαλπάρουν για το Κλόνταϊκ, όπου ο πυρετός του χρυσού παρασύρει τους πάντες. Στο Κλόνταϊκ αργότερα θα διαδραματιστούν η πρώτη από τις ιστορίες του που θα σημειώσει επιτυχία. Η περίοδος αυτή θα αποβεί επιβλαβής για την υγεία του. Όπως και τόσοι άλλοι που έζησαν την περίοδο αυτή του «πυρετού του χρυσού» σε συνθήκες υποσιτισμού, ο Λόντον προσβάλλεται από σκορβούτο. Τα ούλα του άρχισαν να πρήζονται με αποτέλεσμα τελικά να χάσει τέσσερα από τα μπροστινά του δόντια. Ταυτόχρονα έχει επίμονο πόνο στην κοιλιά και στους μυς των ποδιών και το πρόσωπό του έχει γεμίσει με πληγές και έλκη. Ευτυχώς για κείνον, αλλά και για άλλους που είχαν προσβληθεί από διάφορες ασθένειες, ο ιερωμένος William Judge, «ο άγιος του Dawson» όπως τον αποκαλούσαν, παρείχε καταφύγιο, φροντίδα, τροφή και κάθε δυνατή ιατρική φροντίδα. Έτσι ο Λόντον μπόρεσε να αναρρώσει και μπορεί να πεί κανείς ότι η ζωή του σώθηκε χάρις στον Ιησουίτη ιερέα.

Ο Λόντον, επιζώντας από τις κακουχίες του Κλόνταϊκ εμπνέεται εκείνη την εποχή το καλλίτερο αφήγημά του. Το «To Build a Fire».(v.i.).

Επιστρέφοντας στο Όκλαντ το 1898 εντείνει τις προσπάθειές του για να μπει δυναμικά στον χώρο των εκδόσεων, κάτι που περιγράφει αργότερα στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά του «Μάρτιν Ήντεν». Το πρώτο του αφήγημα που είδε δημοσιευμένο, ήταν το «Πάνω στα ίχνη του ανθρώπου». Η Overland Monthly του πρόσφερε μόνο 5 $ και ο Λόντον αρχίζει να σκέφτεται σοβαρά την συγγραφική του καριέρα, βιοποριστικά πλέον. Όταν οι εκδόσεις The Black Cat, δέχονται το αφήγημά του «Χίλιοι θάνατοι» πληρώνοντας 40$, λέει «κυριολεκτικά και λογοτεχνικά ήταν σωτηρία για μένα εκείνα τα πρώτα χρήματα που κέρδισα».

Ο Λόντον ευτυχώς βρίσκεται στην καταλληλότερη εποχή για την συγγραφική του καριέρα. Ξεκινά την στιγμή που κάνει την εμφάνιση της μια νέα τυπογραφική τεχνολογία που ρίχνει το κόστος στην έκδοση των περιοδικών. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την εκρηκτική ανάπτυξη στις πωλήσεις των περιοδικών ευρείας κυκλοφορίας και κάνει την αγορά των περιοδικών που δημοσιεύουν αφηγήματα πολύ δυνατή. Το 1900 κερδίζει 2.500 $ από την πώληση των αφηγημάτων του, που σε σημερινά χρήματα (2007) είναι περίπου 25.000$ την μέρα! Η καριέρα του βρίσκεται πια σε πολύ καλό δρόμο.

Μεταξύ των αφηγημάτων που πούλησε σε περιοδικά, ήταν και μεταξύ άλλων και η «Μπατάβια» ή «Diable», δυο διαφορετικές εκδόσεις της ίδιας ιστορίας. Ένα σκληρός Γαλλοκαναδός φέρεται με σκληρό τρόπο στον σκύλο του, ο οποίος για να τον εκδικηθεί τον σκοτώνει. Ο Λόντον ήταν κριτικός στο να παρουσιάζει ένα σκύλο σαν ενσάρκωση ενός δαίμονα. Έλεγε ότι κάποιες φορές ο άνθρωπος συμπεριφέρεται με σκληρό τρόπο που προκαλεί στα ζώα αντίστοιχη συμπεριφορά και αυτό ήταν κάτι που θα το δούμε και σε μετέπειτα ιστορίες του.

Ο πρώτος του γάμος (1900-1904)

Ο Τζάκ Λόντον παντρεύτηκε την Μπες Μάντερν στις 7 Απριλίου 1900 την ίδια μέρα που δημοσιευόταν το αφήγημά του «Ο γιό του λύκου». Την Μπές την ήξερε πολλά χρόνια καθώς ήταν στο φιλικό του περιβάλλον. Η Stasz γράφει : «και οι δυό ήξεραν ότι δεν παντρεύονταν από αγάπη, αλλά από φιλία και από την πίστη ότι θα έκαναν υγιή παιδιά.»[8] Ο Κίνγκμαν έλεγε : «ένοιωθαν άνετα όταν βρίσκονταν μαζί.. Ο Τζάκ το είχε ξεκαθαρίσει στην Μπές ότι δεν την αγαπούσε αλλά την συμπαθούσε τόσο ώστε του ήταν αρκετό για να την παντρευτεί»[9]

Κατά την διάρκεια του γάμου του, ο Τζάκ Λόντον συνέχισε την φιλία του με την συγγραφέα Άννα Στράνσκϋ την συνδημιουργό του «Οι επιστολές των Κάμπτο-Γουέϊς». Μιας νουβέλας που είχε σαν θέμα την ανταλλαγή επιστολών μεταξύ του δυο γυναικών που συζητούν φιλοσοφικά για την αγάπη. Η Άννα έγραφε σαν «Ντέιν Κάμπτον» που υποστήριζε την ρομαντική πλευρά του γάμου και ο Τζάκ σαν «Χέρμπερτ Γουέϊς» όπου υπερασπιζόταν την επιστημονική άποψη, επηρεασμένος από τον Δαρβινισμό και την ευγονική. Στο μυθιστόρημα αυτό οι φανταστικοί αυτοί αντίθετοι χαρακτήρες των δυο γυναικών, περιγράφονται σαν:

[Η πρώτη γυναίκα είναι] τρελή, ακόλαστη, θαυμάσια, ανήθικη και γεμάτη ζωή. Το αίμα μου σφυροκοπά καυτό ακόμα τώρα που δημιουργώ το χαρακτήρα αυτής της γυναίκας [η δεύτερη είναι] η περήφανη γυναίκα, η τέλεια μητέρα, το ζεστό αγκάλιασμα για ένα παιδί. Ξέρετε τον χαρακτήρα των γυναικών που όλοι τις ξέρουμε κι εγώ τις αποκαλώ σαν «μητέρες των ανθρώπων». Και όσο υπάρχουν στη γη τέτοιες γυναίκες θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε στους ανθρώπους. Η μια είναι η ερωτική γυναίκα, αλλά η άλλη είναι η γυναίκα μητέρα, το υψηλότερο και το ιερότερο στην ιεραρχία της ζωής.[10]


Η Γουέϊς δηλώνει:

«Σκοπεύω να εξετάσω την υπόθεσή μου με λογική … για ποιο λόγο παντρεύομαι το Χέστερ Στέμπινς. Δεν με ωθεί η αρχέγονη κτηνώδης σεξουαλική παρόρμηση, ούτε κάποια παρωχημένη ρομαντική τρέλα. Ο λόγος αυτής της σχέσης είναι βασισμένος στην λογική, στην υγεία και την συμβατότητα. Ο νους μου θα απολαύσει αυτή τη σχέση»[11]

Ο Λόντον εξηγώντας γιατί οδηγήθηκε σε ένα γυναικείο χαρακτήρα που σκοπεύει να παντρευτεί, εξηγεί μέσω της Γουέϊς:

«ήταν η φύση της Μητέρας που φωνάζει μέσα μας, στον κάθε άντρα και στην κάθε γυναίκα, ακατάπαυτα και αιώνια: «ΑΠΟΓΟΝΟΙ, ΑΠΟΓΟΝΟΙ, ΑΠΟΓΟΝΟΙ»[12]

Στην συζυγική τους ζωή, ο Τζάκ, αποκαλούσε την Μπές χαϊδευτικά σαν «μητέρα-κορίτσι» κι εκείνη τον φώναζε «μπαμπάς-αγόρι».
Το πρώτο τους παιδί, η Τζόαν, γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1901 και το δεύτερο η Μπέσυ (αργότερα την φώναζαν Μπέκυ) στις 20 Οκτωβρίου 1902.[13] Their first child, Joan, was born on January 15th, 1901, and their second, Bessie (later called Becky), on October 20, 1902.

Σε ένα φωτογραφικό λεύκωμα, που η Τζόαν Λόντον δημοσίευσε κάποια κομμάτια του στα απομνημονεύματά της «Ο Τζάκ Λόντον και οι κόρες του», που δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του, είναι εμφανής η ευτυχία που ένοιωθε ο Λόντον μαζί με τα παιδιά του. Ο γάμος του ήταν κάτω από συνεχές άγχος. Ο Κίνγκμαν (1979) λέει ότι από το 1903 «Η αποσύνθεση…φαινόταν αναπόφευκτη… η Μπέσυ εξαιρετική γυναίκα αλλά οι δυο τους ήταν εξαιρετική αταίριαστοι. Δεν υπήρχε αγάπη. Ακόμα και η συντροφικότητα και ο σεβασμός είχαν φύγει μετά τον γάμο» παρ’ όλα αυτά «Ο Τζάκ εξακολουθούσε να είναι τόσο καλός και ευγενικός με την Μπέσυ, ώστε ο Τζών Κλούντσλευ που ήταν φιλοξενούμενος στο σπίτι τους το Φεβρουάριο του 1903, δεν υποψιάσθηκε την διάλυση του γάμου τους.» [14]

Σύμφωνα με τον Ιωσήφ Νόελ (1940) «Η Μπέσυ ήταν η αιώνια μητέρα. Στην αρχή είχε αφοσιωθεί στον Τζάκ, διορθώνοντας τα χειρόγραφά του και τις αδυναμές του στην χρήση της γραμματικής, αλλά όταν ήρθαν τα παιδιά δώθηκε ολοκληρωτικά σ’ αυτά. Αυτα ήταν η πρώτης της επιλογή και αυτό ήταν το πρώτο της σφάλμα. «Ο Τζάκ παραπονέθηκε στον Νόελ και στον Τζώρτζ Στέρλινγκ ότι «εκείνη είχε αφιερωθεί στην αγνότητα. Όταν της λέω ότι η ηθικής της είναι η μόνη απόδειξη της χαμηλής της πίεσης, εκείνη με μισεί. Για χάρη της καταραμένης της αγνότητας, είναι ικανή να πουλήσει εμένα και τα παιδιά. Είναι φοβερό. Κάθε φορά που επιστρέφω σπίτι έπειτα από ξενύχτι, δεν με αφήνει να είμαι στο ίδιο δωμάτιο μαζί της.»[15] Ο Στάζ πίστευε αυτός ήταν ένας τρόπος της Μπέσυ για δείξει ότι φοβόταν μήπως και ο Τζάκ της μετέδιδε κάποια αφροδίσια αρρώστια από τις πόρνες με τις οποίες εκείνος κοιμόταν.[16]

Στις 24 Ιουλίου 1903, ο Τζάκ Λόντον είπε στην Μπέσυ ότι θα έφευγε και έφυγε. Όλο το 1904 ο Τζάκ και η Μπέσυ διαπραγματεύονταν τους όρους του διαζυγίου και στις 11 Νοεμβρίου 1904, υπέγραψαν το διαζύγιο.[17]

Ο δεύτερος γάμος

Μετά από το διαζύγιο με την Μπέσυ, ο Τζάκ παντρεύεται το 1905 την Τσάρμιαν Κίτρετζ. Ο βιογράφος Ρας Κίνγκμαν έγραψε ότι η Τσάρμιαν ήταν «η αδελφή ψυχή του Τζάκ, το ιδανικό ταίριασμα»."

Ο Jack σύγκρινε την «γυναίκα μητέρα» και την «γυναίκα σύντροφο» στο «Οι επιστολές των Κάμπτο-Γουέϊς». Αποκαλούσε χαϊδευτικά την Μπέσυ «μητέρα-κορίτσι το» και τώρα την Τσάρμιαν σαν «γυναίκα-σύντροφο »[18] Η θεία και θετή μητέρα της Τσάρμιαν η Βικτώρια Γούντχολ την είχε αναθρέψει χωρίς σεμνοτυφία.[19] Σχεδόν όλοι οι βιογράφοι υπαινίσσονται την ασυγκράτητη σεξουαλικότητα της Τσάρμιαν. Ο Νόελ γράφει πονηρά "a young woman named Charmian Kittredge began running out to Piedmont with foils, still masks, padded breast plates, and short tailored skirts that fitted tightly over as nice a pair of hips as one might find anywhere;". Ο Stasz λέει ξεκάθαρα «ότι η κομψή και ευπρεπής κυρία ήταν στις ιδιωτικές τους στιγμές πραγματικότητα γεμάτη πάθος και σεξουαλικότητα ήταν σαν την ανακάλυψη ενός θησαυρού.»[20] και ο Κέρσοου με χυδαίο τρόπο "At last, here was a woman who adored fornication, expected Jack to make her climax, and to do so frequently, and who didn't burst into tears when the sadist in him punched her in the mouth."[21]

Noel (1940) calls the events from 1903 to 1905 "Σε γενικές γραμμές, ο Τζάκ δεν υπήρξε πιστός στους γάμους του και συχνά επιζητούσε τις εξωγαμίες σεξουαλικές σχέσεις. Στην Τσάρμιαν βρήκε όχι μόνο μια τολμηρή, δραστήρια και σεξουαλική σύντροφο αλλά και σύντροφο της ζωής του μέχρι τον θάνατό του."[22] In broad outline, Jack London was restless in his marriage; sought extramarital sexual affairs; and found, in Charmian London, not only a sexually active and adventurous partner, but his future life-companion. During this time Bessie and others mistakenly perceived Anna Strunsky as her rival, while Charmian mendaciously gave Bessie the impression of being sympathetic.

Προσπάθησαν να κάνουν παιδιά. Παρ΄όλα αυτά, ένα παιδί πέθανε κατά τη διάρκεια της γέννας και μια άλλη εγκυμοσύνη τελείωσε με αποβολή.

Το Ιδανικό Ράντσο (1910-1917)

Το 1910 ο Τζάκ Λόντον αγόρασε ένα αγρόκτημα 1.000 στερεμάτων (4 χλμ ²) στο Glen Ellen, στην επαρχία Sonoma County της Καλιφόρνια, για $26.000. Ο ίδιος έλεγε γι’ αυτό, ότι «μετά τη σύζυγό μου, το αγρόκτημα είναι για μένα το πιο αγαπημένο πράγμα στον κόσμο».

Πάσχισε πολύ για να καταστήσει το αγρόκτημα μια πετυχημένη οικονομικά επιχείρηση. Η συγγραφή ήταν πάντοτε επικερδής για το Λόντον, αλλά τώρα πλέον έγινε ο μοναδικός του σκοπός: «Δεν γράφω για κανέναν άλλο λόγο πέρα από το να προσθέσω περισσότερη ομορφιά σ αυτό. Τώρα πια γράφω ένα βιβλίο με μοναδικό σκοπό να προσθέσω τρία ή τετρακόσια στρέμματα στο θαυμάσιο κτήμα μου.»

Μετά το 1910 τα λογοτεχνικά έργα του Λόντον ήταν συνήθως έργα εμπορικά, που γράφτηκαν από την ανάγκη του να εξασφαλίσει τα κατάλληλα έσοδα για την συντήρηση του αγροκτήματος. Η Τζόαν Λόντον έγραψε ότι μετά το 1910 «λίγοι κριτικοί ασχολήθηκαν για να ασκήσουν κριτική πάνω στο έργο του Λόντον, γιατί πλέον ήταν ολοφάνερο ότι ο Τζάκ δεν προσπαθούσε πια να γράψει καλά.»

Η Stasz έχει γράψει ότι ο Λόντον «είχε βαθειά μέσα του το αγροτικό όραμα το οποίο εξέφρασε στα λεγόμενα «αγροτικά» μυθιστορήματά του, και σε νεότερη έκδοση του «Μάρτιν Ήντεν».. αυτοδίδακτος στους τρόπους καλλιέργειας της γης, μελετώντας τα διάφορα επιστημονικά εγχειρίδια και γεωργικά βιβλία, συνέβαλε στην ανάπτυξη ενός συστήματος για την αγροτική εξέλιξη τέτοιο , ώστε σήμερα θα επιδοκιμάζονταν για την οικολογική του θεώρηση».

Ένοιωθε περήφανος για την δημιουργία του πρώτου σιλό (αποθήκη σιτηρών) στην Καλιφόρνια, το οποίο σχεδίασε μόνος του, μετατρέποντάς το σε αποθήκη, από ένα πρώην κυκλικό χοιροστάσιο. Ήλπιζε να κατορθώσει και να προσαρμόσει την με φρόνηση καλλιέργεια ασιατικής γης, στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το αγρόκτημα ήταν, από κάθε πλευρά μια κολοσσιαία αποτυχία. Αναλυτές που είδαν με συμπάθεια την προσπάθειά του αναφέρουν σαν αιτίες της αποτυχίας την κακή τύχη και τα ξεπερασμένα μέσα που χρησιμοποιούσε. Όσοι ήταν επικριτικοί μαζί του, όπως ο Κέβιν Στάρ, πιστεύουν ότι ο Λόντον υπήρξε απλά ένα κακός διαχειριστής της επιχείρησης, γεγονός που γινόταν περισσότερο έντονο εξαιτίας του αλκοολισμού του. Μεταξύ του 1910 και 1916, έλειπε από το αγρόκτημα έξι μήνες τον χρόνο εξ αιτίας διαφόρων δραστηριοτήτων. Ήθελε να δείχνει μεγάλος και δυνατός διευθυντής, αλλά ήταν ανεπαρκής στις λεπτομέρειες. Όσοι δούλευαν για τον Λόντον, οι εργάτες του, γελούσαν με τις προσπάθειές του να δείξει ότι ήταν μεγάλος γαιοκτήμονας ενώ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από το χόμπι ενός πλούσιου ανθρώπου.

Το Ιδανικό αγρόκτημα του Τζάκ Λόντον είναι τώρα το National Historic Landmark.

Κατηγορίες για λογοκλοπή

Ο Τζάκ Λόντον κατηγορήθηκε πολλές φορές για λογοκλοπή κατά την διάρκεια της καριέρας του. Γινόταν στόχος για τέτοιες κατηγορίες όχι μόνο επειδή ήταν επιτυχημένος συγγραφέας αλλά και λόγο του τρόπου που εργαζόταν.

Σε μια επιστολή που έγραψε στον Έλβιν Χόφμαν, του έλεγε «expression, you see—with me—is far easier than invention.» Αγόραζε την πλοκή για την ιστορίες του από τον νεαρό Σίνκλαιρ Λιούις και χρησιμοποιούσε στοιχεία που συνέλλεγε από εφημερίδες και περιοδικά τα οποία χρησιμοποιούσε για να βασίσει τις ιστορίες


Ο Γιανκγ Έγκερτον υποστήριξε ότι η ιστορία του Λόντον «Το κάλεσμα της άγριας φύσης» ήταν αντιγραφή από το βιβλίο του «My Dogs in the Northland». Ο Λόντον απάντησε, ότι είχε χρησιμοποιήσει το βιβλίο του Έγκερτον σαν πηγή άντλησης στοιχείων και του έγραψε μια επιστολή ευχαριστώντας τον.

Τον Ιούλιο του 1902 δημοσιεύτηκαν τον ίδιο μήνα δυο μυθιστορήματα. Το «Moon-Face» του Τζάκ Λόντον στο περιοδικό San Francisco Argonaut και το «The Passing of Cock-eye Blacklock» του Φράνκ Νόρις στο Century. Οι εφημερίδες σύγκριναν τις δυο ιστορίες τις οποίες ο Λόντον χαρακτήριζε σαν «αρκετά διαφορετικές στον τρόπο που είχαν δουλευτεί, αλλά, προφανώς ίδιες στην κεντρική ιδέα». Ο Τζάκ Λόντον διευκρίνισε ότι και οι δυο συγγραφείς είχα βασίσει την ιστορία στις ίδιες περιγραφές των εφημερίδων. Στη συνέχεια, αποκαλύφθηκε ότι ακόμη ένας συγγραφέας, ο Τσάρλς Φόρεστ Μακλάρεν είχε δημοσιεύσει ένα μυθιστόρημα βασισμένη στο ίδιο γεγονός.

Οι πολιτικές ιδέες

Ο Τζάκ Λόντον έγινε σοσιαλιστής σε ηλικία 20 ετών. Πριν απ αυτό, ήταν γεμάτος αισιοδοξία που προέρχονταν από την δύναμη και την υγεία που τον κατέκλυζε. Ήταν ένας τραχύς ατομιστής που αγωνίστηκε σκληρά να για τα καταφέρει σε κάθε βήμα της ζωής του. Αλλά όπως περιγράφει στο δοκίμιό του «Πώς έγινα Σοσιαλιστής», τα μάτια του άνοιξαν καθώς ανακατεύτηκε και συναναστράφηκε με τον κόσμο, τους φτωχούς και τους άπορους. Η αισιοδοξία που ένοιωθε εξανεμίστηκαν και ορκίστηκε ότι δεν θα ξαναδούλευε πιο σκληρά απ όσο έπρεπε. Γράφει ότι σταμάτησε να είναι ατομιστής και αναγεννήθηκε σε σοσιαλιστή προσχωρώντας αρχικά στο Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1896. Το 1901 άφησε το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και προσχώρησε στο Σοσιαλιστικό κόμμα της Αμερικής.

Το 1896, στα «Χρονικά του San Francisco», εξιστορεί ότι όταν ήταν 20 χρονών, έδινε ομιλίες μπροστά σε κόσμο για τον Σοσιαλισμό, τις νύχτες στο πάρκο του Oakland, και ότι συλλήφθηκε για αυτές τις δραστηριότητες το 1897.

Έθεσε, ανεπιτυχώς, υποψηφιότητα σαν Σοσιαλιστής υποψήφιος δήμαρχος στις εκλογές του 1901 στο Όκλαντ , λαμβάνοντας 245 μόνο ψήφους) και το 1905 σε επόμενη υποψηφιότητα έλαβε 981 ψήφους. Έκανε περιοδείες σε ολόκληρη την χώρα μιλώντας για τον σοσιαλισμό και δημοσίευσε αυτές τις ομιλίες σε μια συλλογή δοκιμίων. (Ο Πόλεμος των Τάξεων το 1905 και Επανάσταση και άλλα δοκίμια το 1910).

Συχνά υπέγραφε τις επιστολές του με το «Ημέτερος για την Επανάσταση».[23]

Το έργο του

Αφηγήματα

Cover of Turtles of Tasman by Jack London
Cover of Turtles of Tasman by Jack London

Μυθιστορήματα

Συλλογές διηγημάτων

  • Tales of the Fish Patrol (1906)
  • Smoke Bellew (1912)
  • The Turtles of Tasman (1916)

Απομνημονεύματα

  • The Road (1907)
  • John Barleycorn (1913)

Δοκίμια

Αφηγήματα

  • "Diable-A Dog"
  • "An Odyssey of the North"
  • "To the Man on Trail"
  • "To Build a Fire"
  • "The Law of Life"
  • "Moon-Face"
  • "The Leopard Man's Story" (1903)
  • "Negore the Coward" (1904)
  • "Love of Life"
  • "All Gold Canyon"
  • "The Apostate"
  • "In a Far Country"
  • "The Chinago"
  • "A Piece of Steak"
  • "Good-by, Jack"
  • "Samuel"
  • "Told in the Drooling Ward"
  • "The Mexican"
  • "The Red One"
  • "The White Silence"
  • "The Madness of John Harned"
  • "A Thousand Deaths"
  • "The Rejuvenation of Major Rathbone"
  • "Even unto Death"
  • "A Relic of the Pliocene"
  • "The Shadow and the Flash"
  • "The Enemy of All the World"
  • "A Curious Fragment"
  • "Goliah"
  • "The Unparalled Invasion"
  • "When the World was Young"
  • "The Strength of the Strong"
  • "War"
  • "The Scarlet Plague"
  • "The Red One"
  • "The Seed of McCoy"
  • Batard

Θεατρικά

  • The Acorn Planter: a California Forest Play (1916)

Αναφορές και άλλες πηγές

Πηγές

Hamilton, David (1986). The Tools of My Trade: Annotated Books in Jack London's Library. University of Washington. ISBN 0-295-96157-0. Stasz[1] describes this as "Comments on 400 books in London's personal library, and their relationship to particular writings. An exceptional guide to London's intellectual influences."

Herron, Don (2004). The Barbaric Triumph: A Critical Anthology on the Writings of Robert E. Howard. Wildside Press. ISBN 0-8095-1566-0.

Howard, Robert E. (1989). Robert E. Howard Selected Letters 1923-1930. West Warwick, RI: Necronomicon Press. ISBN 0-940884-26-7.

Labor, Earle (ed.) (1994). The Portable Jack London. Viking Penguin. ISBN 0-14-017969-0.

London, Jack; Anna Strunsky [1903] (2000). The Kempton-Wace Letters. Czech Republic: Triality. ISBN 80-901876-8-4. (Reprint; originally published anonymously by the Macmillan Company, 1903). Complete original edition also available as page images at Google Books[2].

London, Joan (1939). Jack London and His Times. Doubleday, Doran. Library of Congress 39-33408.

Lord, Glenn (1976). The Last Celt: A Bio-Bibliography of Robert E. Howard. West Kingston, RI: Donald Grant.

Kingman, Russ (1979). A Pictorial Life of Jack London. Crown Publishers, Inc. (original); also "Published for Jack London Research Center by David Rejl, California" (same ISBN). ISBN 0-517-54093-2.

Noel, Joseph (1940). Footloose in Arcadia: A Personal Record of Jack London, George Sterling, Ambrose Bierce. New York: Carrick and Evans.

Pizer, Donald (ed.) (1982). Jack London : Novels and Stories. Library of America. ISBN 0-940450-05-4. Includes  : The Call of the Wild, White Fang, The Sea-Wolf, eleven "Selected Klondike Short Stories," thirteen other "Selected Short Stories"

Pizer, Donald (ed.) (1982). Jack London: Novels and Social Writing. Library of America. ISBN 0-940450-06-2. Includes The People of the Abyss, The Road, The Iron Heel, Martin Eden, John Barleycorn, and his essays How I Became a Socialist, The Scab, The Jungle, and Revolution.

Stone, Irving (1938) Sailor on Horseback''. Dale L. Walker notes[3]: "Sailor on Horseback was a massively flawed book …. The author depended too much on London's fiction … to recreate the author's life …. Stone the novelist could not escape novelizing Sailor on Horseback (later editions were more factually subtitled A Biographical Novel)."

Starr, Kevin (1973) Americans and the California Dream 1850-1915. Oxford University Press. 1986 reprint: ISBN 0-19-504233-6

Stasz, Clarice [1988] (1999). American Dreamers: Charmian and Jack London. toExcel (iUniverse, Lincoln, Nebraska). ISBN 0-595-00002-9.

Stasz, Clarice (2001). Jack London's Women. Amherst, MA: University of Massachusetts Press. ISBN 1-55859-301-8.

Παραπομπές

  1. (1910) "Rewards of Short-Story Writing," The Writer, XXII, January-December 1910, p. 9: "There are eight American writers who can get $1000 for a short story—Robert W. Chambers, Richard Harding Davis, Jack London, O. Henry, Booth Tarkington, John Fox, Jr., Owen Wister, and Mrs. Burnett." $1,000 in 1910 dollars is roughtly equivalent to $20,000 in 2005.
  2. Birth and death dates as given in Dictionary of American Biography Base Set. American Council of Learned Societies, 1928-1936. Reproduced in Biography Resource Center. Farmington Hills, Mich.: Thomson Gale. 2006. http://galenet.galegroup.com/servlet/BioRC
  3. Joan London (1939) p. 12, birth date
  4. "JACK LONDON DIES SUDDENLY ON RANCH; Novelist is Found Unconscious from Uremia, and Expires after Eleven Hours. WROTE HIS LIFE OF TOIL His Experience as Sailor Reflected In His Fiction—Call of the Wild Gave Him His Fame." The New York Times, story datelined Santa Rosa, Cal., Nov. 22; appeared November 23, 1916, p. 13. States he died "at 7:45 o'clock tonight," and says he was "born in San Francisco on January 12, 1876."
  5. London, Jack (1917) "Eight Factors of Literary Success," in Labor (1994), p. 512. "In answer to your question as to the greatest factors of my literary success, I will state that I consider them to be: Vast good luck. Good health; good brain; good mental and muscular correlation. Poverty. Reading Ouida's Signa at eight years of age. The influence of Herbert Spencer's Philosophy of Style. Because I got started twenty years before the fellows who are trying to start today."
  6. Kingman (1979) p. 67.
  7. Hamilton (1986) (as cited by other sources)
  8. Stasz (2001) p. 61, «Και οι δύο τους παραδέχονταν… ότι δεν παντρεύονταν από την αγάπη "
  9. Kingman (1979), p. 98
  10. The Kempton-Wace Letters (2000 reprint), p. 149 ("a mad, wanton creature....")
  11. The Kempton-Wace Letters (2000 reprint), p. 126 ("I purpose to order my affairs in a rational manner....")
  12. The Kempton-Wace Letters (2000 reprint), p. 147 ("Progeny! progeny! progeny!")
  13. Stasz (2001) p. 66: "Mommy Girl and Daddy Boy"
  14. Kingman (1979) p. 121
  15. Noel (1940) p. 150, "She's devoted to purity..."
  16. Stasz (2001) p. 80 ("devoted to purity... code words...")
  17. Kingman (1979) p. 139
  18. London, Charmian [1921] (2003). The Book of Jack London, Volume II. Kessinger. ISBN 0-7661-6188-9. p. 59: copy of "John Barleycorn" inscribed "Dear Mate-Woman: You know. You have helped me bury the Long Sickness and the White Logic." Numerous other examples in same source.
  19. Kingman (1979) p. 124
  20. Stasz 1988 p. 112
  21. Kershaw, Alex (1999). Jack London: A Life. St. Martin's Press. ISBN 0-312-19904-X. p. 133
  22. Noel (1940) p. 146
  23. See Labor (1994) p. 546 for one example, a letter from London to William E. Walling dated Nov. 30, 1909.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Wikisource logo
Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:

Έργα (διαθέσιμα online)

Sites about Jack London

Miscellaneous

  • White Fang compared to The Call of the Wild - Literary analysis
  • Jack London at the Bohemian Grove From 1904 on, Jack London was a member of the Bohemian Grove, which at that time had a more literary emphasis than it does today. Charmian London wrote that "whenever feasible, our world-wanderings led us homeward in mid-summer, that he might spend at least one week of Hi-Jinks at the Bohemian Grove, situated but a few miles from the Ranch. He dreaded foregoing the marvellous annual Grove Play, words and music, acting and staging, all done by members of the Grove only." Other members of the Grove at that time included Ambrose Bierce, Gelett Burgess, John Muir, Frank Norris, and George Sterling. Refs: Charmian London (1921), The Book of Jack London, p. 19. Other members: Peter Booth Wiley (2000), National Trust Guide/San Francisco, Wiley, ISBN 0-471-19120-5
  • Jack London: The Man, The Socialist, The Fighter
  • Spike Magazine's Review of The Iron Heel