Προτεινόμενοι Σύνδεσμοι:    greece   -   greece hotels   -   ειδησεις   -   casino   -   greece news   -   ταβλι στο internet   -   livescore   -   νέα
 easypedia

Easypedia.gr
Ελλάδα
Αρχαία Ελλάδα
Ελληνες
Πρωθυπουργοί
Οικονομία
Γεωγραφία
Ιστορία
Γλώσσα
Πληθυσμός
Μυθολογία
Πολιτισμός & Τέχνες
Ζωγραφική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Λογοτεχνία
Μουσική
Αρχιτεκτονική
Γλυπτική
Αθλητισμός
Μυθολογία
Θρησκεία
Θετικές & Φυσικές Επιστήμες
Ανθρωπολογία
Αστρονομία
Βιολογία
Γεωλογία
Επιστήμη υπολογιστών
Μαθηματικά
Τεχνολογία
Φυσική
Χημεία
Ιατρική
Φιλοσοφία & Κοινωνικ. Επιστήμες
Αρχαιολογία
Γλωσσολογία
Οικονομικά
Φιλοσοφία
Ψυχολογία
Γεωγραφία
Ασία
Αφρική
Ευρώπη
Πόλεις
Χώρες
Θάλασσες
Ιστορία
Ελληνική Ιστορία
Αρχαία Ιστορία
Βυζάντιο
Ευρωπαϊκή Ιστορία
Πόλεμοι
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Σύγχρονη Ιστορία
 

Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Το σήμα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης
Το σήμα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης
Το Κύπελλο
Το Κύπελλο

Το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης (UEFA Champions league) είναι μια διεθνής ποδοσφαιρική διοργάνωση όπου παίρνουν μέρος οι πρωταθλήτριες Ποδοσφαιρικές ομάδες της Ευρώπης. Η διοργάνωση γίνεται κάθε χρόνο και το κύπελλο αυτό είναι το πολυτιμότερο βραβείο που μπορεί να πάρει μια ομάδα.

Πίνακας περιεχομένων

Δομή

H διοργάνωση Champions League, αρχικά γνωστή ως European Champion Clubs' Cup (Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης) ή απλά European Cup (Ευρωπαϊκό Κύπελλο), ξεκίνησε την ποδοσφαιρική σεζόν 1955/56 έχοντας ένα σύστημα νοκ άουτ δύο αγώνων, όπου οι ομάδες θα έπαιζαν ένα ματς εντός και ένα εκτός έδρας. Η ομάδα με το μεγαλύτερο αθροιστικά σκορ προκρινόταν για τον επόμενο γύρο. Μέρος μπορούσαν να πάρουν μόνο οι σύλλογοι που κέρδισαν το εθνικό τους πρωτάθλημα καθώς και ο τρέχων κάτοχος του κυπέλλου.

Ο τρόπος διεξαγωγής και το όνομα άλλαξαν κατά την περίοδο 1992/93, και μετά από αρκετές και ριζοσπαστικές αλλαγές στα χρόνια που μεσολάβησαν, σήμερα η διοργάνωση αποτελείται από τρεις προκριματικούς γύρους, μια φάση ομίλων (όπου οι ομάδες αντιμετωπίζουν κάθε άλλη ομάδα του ομίλου εντός και εκτός έδρας) και ακολουθούν τέσσερις γύροι αγώνων νοκ-άουτ. Όλοι οι προκριματικοί και οι νοκ-άουτ αγώνες είναι διπλοί, εκτός από τον τελικό, ο οποίος είναι ένας μόνο αγώνας και διεξάγεται σε προκαθορισμένο τόπο διεξαγωγής.

Η Ρεάλ Μαδρίτης έχει κατακτήσει αυτό το κύπελο 9 φορές. Ακολουθούν η Μίλαν (7 Τίτλοι), Λίβερπουλ (5 Τίτλοι), Μπάγερν Μονάχου και ο Άγιαξ (4 τίτλοι).

Η νικήτρια ομάδα παίρνει στην κατοχή της το τρόπαιο στην τελετή απονομής, μετά τη λήξη του τελικού, αλλά πρέπει να το επιστρέψει στα αρχηγεία της UEFA 2 μήνες πριν από τον τελικό της επόμενης χρονιάς. Η UEFA δίνει στους νικητές ένα ένα αντίγραφο του τροπαίου, μικρότερων διαστάσεων από το αυθεντικό, το οποίο οι ομάδες κρατούν μόνιμα. Επιπλέον, οι ισχύοντες κανονισμοί της οργάνωσης επίσης δηλώνουν πως το αυθεντικό τρόπαιο απονέμεται μόνιμα σε μία ομάδα η οποία κερδίζει τον διαγωνισμό για τρεις συνεχόμενες σεζόν ή το έχει κερδίσει πέντε φορές συνολικά.

Πέντε ομάδες έχουν απονεμηθεί με το κυρίως τρόπαιο μέχρι τώρα:

  • Η Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία κέρδισε τις πέντε πρώτες οργανώσεις μεταξύ 1956-1960,
  • Ο Άγιαξ, που κέρδισε τρεις συνεχόμενες φορές από 1971-73,
  • Η Μπάγερν Μονάχου, νικήτρια των επόμενων τριών οργανώσεων από 1974-76,
  • Η Μίλαν, που κέρδισε για 5η φορά το 1994, και πρόσφατα
  • Η Λίβερπουλ, που το 2005 κέρδισε για 5η συνολικά φορά.

Επειδή η Λίβερπουλ κράτησε το τρόπαιο το 2005, ένα νέο θα δημιουργηθεί για τη διοργάνωση του 2005-2006.

Πρόκριση

Η πρόκριση για τη διοργάνωση γίνεται με βάση την κατάταξη των ομάδων στα εθνικά τους πρωταθλήματα, με βάση ένα σύστημα ποσόστωσης, σύμφωνα με το οποίο οι χώρες με ισχυρότερα πρωταθλήματα στέλνουν περισσότερες ομάδες. Ομάδες που προέρχονται από τέτοιες χώρες επίσης προκρίνονται σε πιο προχωρημένες φάσεις της διοργάνωσης.

Για παράδειγμα, από τα τρία ισχυρότερα εθνικά πρωταθλήματα, όπως αυτά βαθμολογούνται από την UEFA, σύμφωνα με τους συντελεστές UEFA, ο πρωταθλητής και δευτεραθλητής προκρίνονται απευθείας στη φάση των ομίλων, ενώ ο τρίτος και ο τέταρτος προκρίνονται στον τρίτο προκριματικό γύρο.

Υπάρχει μία εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα: Ο κάτοχος του τροπαίου "φυσιολογικά" προκρίνεται απευθείας στη φάση των ομίλων, ανεξάρτητα από την κατάταξή του στο εθνικό πρωτάθλημα.

Παρόλα αυτά, αν ο τροπαιούχος προέρχεται από χώρα που δικαιούται να στείλει τέσσερις ομάδες στη διοργάνωση, δεν εξασφαλίζει τη πρόκριση αν δεν είναι στις 4 πρώτες ομάδες στο πρωτάθλημα. Για παράδειγμα, την περίοδο 2004-2005 η Λίβερπουλ κατέκτησε το τρόπαιο, άλλα κατέλαβε την πέμπτη θέση στο Αγγλικό πρωτάθλημα, μια θέση εκτός των θέσεων αυτόματης πρόκρισης. Έτσι η Αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία να αποφάσισε για το αν θα στείλει τη Λίβερπουλ στη διοργάνωση ή την ομάδα που κατέλαβε την τέταρτη θέση, δηλαδή την Έβερτον, την άλλη μεγάλη ομάδα της πόλης του Λίβερπουλ. Η Αγγλική ομοσπονδία έχει ήδη αποφασίσει ότι οι πρώτες τέσσερις ομάδες του πρωταθλήματος θα προκριθούν για τη διοργάνωση παρά τη κατάκτηση του τροπαίου από τη Λίβερπουλ, αλλά παράλληλα πίεσαν για μια πέμπτη ομάδα στο Champions League μετά από αυτή. Μετά από την απόφαση αυτή ο τότε πρόεδρος της UEFA Lennart Johansson, δήλωσε ότι ο τροπαιούχος θα έπρεπε να μπορεί να υπερασπιστεί τον τίτλο του ανεξάρτητα από την κατάταξή του στο εθνικό πρωτάθλημα. Τελικά αποφασίστηκε πως η Έβερτον θα αγωνιζόταν στον τρίτο προκριματικό γύρο και η Λίβερπουλ στον πρώτο.

Η τελευταία φορά που συνέβη κάτι ανάλογο, πριν από τη σεζόν 2005-06, ήταν το 2000, όταν η Ρεάλ Μαδρίτης κατέκτησε το τρόπαιο άλλα κατέλαβε την έκτη θέση στο Ισπανικό πρωτάθλημα. Λόγω αυτού η Ρεάλ Σαραγόσα αναγκάστηκε να αγωνιστεί στο Κύπελο UEFA. Δύο χρόνια μετά, η Σαραγόσα υποβιβάστηκε, γεγονός που κάποιοι οπαδοί αποδίδουν στη χαμένη αίγλη (καθώς και τα χαμένα έσοδα) που προήλθαν από την απόφαση αυτή.

Ιστορία

Ο θεσμός έχει μακρά και συναρπαστική ιστορία. Πενήντα χρόνια δυνατού συναγωνισμού που έχουν αναδείξει νικητές απ'όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης.

Κάνοντας μια αναδρομή στην ιστορία του Champions League, είναι δυνατόν να εντοπίσουμε περιόδους που συγκεκριμένες ομάδες ή χώρες κυριάρχησαν στη διοργάνωση, και μετά ξεπεράστηκαν από κάποια ή κάποιες άλλες ομάδες. Μετά απ'αυτό είναι εύκολο να χωρίσουμε το Κύπελλο Ευρώπης και το Champions League σε περιόδους:

1955 έως 1960 - Πρώτη Εποχή της Ρεάλ Μαδρίτης

Η Ρεάλ Μαδρίτης κυριάρχησε στις πέντε πρώτες διοργανώσεις, και η ομάδα των Ντι Στέφανο, Πούσκας, Τζεντόλ, Ντελ Σολ και Σανταμαρία κέρδισε άνετα και τους πέντε πρώτους τελικούς. Αν και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και κάποιες Ιταλικές ομάδες προέβαλλαν κάποια αντίσταση στα τέλη της δεκαετίας του 1950, η Αεροπορική τραγωδία του Μονάχου του 1958, αλλά και ο ανορθόδοξος και αριστοκρατικός τρόπος παιχνιδιού της Ρεάλ συνέβαλαν στο να μην υπάρχει στη πραγματικότητα συναγωνισμός για το τρόπαιο.

Το αποκορύφωμα της χρονικής αυτής περιόδου ήταν ο περίφημος τελικός του 1960 για το Κύπελλο Ευρώπης, στο Χάμπτεν Παρκ της Γλασκόβης, στη Σκωτία. Σε αυτόν τον τελικό, η Ρεάλ Μαδρίτης συνέτριψε τη δυτικογερμανική Άιντραχτ Φρανκφούρτης με 7-3, μπροστά στις κάμερες του τηλεοπτικού δικτύου BBC και άλλων τηλεοπτικών καμερών του δικτύου της Eurovision. Τον τελικό παρακολούθησαν 135.000 άνθρωποι, αριθμός που αποτελεί ακόμα ρεκόρ προσέλευσης σε τελικό Κυπέλλου Ευρώπης ή Τσάμπιονς Λιγκ.

1961 ως 1966 - Μπενφίκα και Μίλαν κυρίαρχοι, παρά την ισπανική νίκη στον έκτο τελικό

Η κυριαρχία της Ρεάλ Μαδρίτης ανακόπηκε από τους μεγαλύτερους εγχώριους αντιπάλους της, την ομάδα της Μπαρτσελόνα, από τον πρώτο γύρο της διοργάνωσης του 1961. Η Barça έφτασε στον τελικό στο στάδιο Wankdorf στη Βέρνη της Ελβετίας, όπου ηττήθηκε από την πορτογαλική Μπενφίκα, η οποία διατήρησε τα σκήπτρα και την επόμενη χρονιά, με αντίπαλο στον τελικό του Άμστερνταμ τη Ρεάλ και με σκορ 5-3.

Η Μπενφίκα έφτασε για τρίτη φορά σε τελικό το 1963, έχασε όμως από τη Μίλαν, της οποίας η αντίπαλος Ίντερ, κέρδισαν το τρόπαιο τα έτη 1964 και 1965 με νίκες επί της Ρεάλ Μαδρίτης και επί της Μπενφίκα στην πορεία. Η διοργάνωση του 1965 έμεινε στην ιστορία κυρίως λόγω του διαβόητου ημιτελικού, ανάμεσα στην Ίντερ και τη Λίβερπουλ, υπό τη σκιά των κατηγοριών για δωροδοκία από ιταλικής πλευράς στη νίκη εντός έδρας με 3-0, στο στάδιο Σαν Σίρο του Μιλάνου.

Αυτή η εποχή τελείωσε με πρωταθλήτρια την Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία νίκησε την Ίντερ στον ημιτελικό του 1966, πριν φτάσει στην κατάκτηση του 6ου Ευρωπαϊκού Κυπέλλου της, αντιμετωπίζοντας την Παρτιζάν Βελιγραδίου στο Στάδιο του Βασιλιά Μπωντουέν, στις Βρυξέλλες (τότε ονομαζόταν Στάδιο Χέυζελ). Από την μεγάλη ομάδα του '50, μόνο ο Πάκο Τζέντο έπαιξε και στους 6 νικηφόρους τελικούς.

1967 καί 1968 - Δύο βρετανικές νίκες

Το 1967, η Σέλτικ έγινε η πρώτη βρετανική ομάδα που κέρδισε την διοργάνωση, νικώντας την Ίντερ στο Εστάντιο Νασιονάλ, στη Λισαβώνα της Πορτογαλίας. Η ομάδα, η οποία έγινε γνωστή με το όνομα Λέοντες της Λισαβώνας, με προπονητή τον Jock Stein, απαρτιζόταν από παίκτες που γεννήθηκαν στη Γλασκόβη.

Έπειτα από έναν χρόνο, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε η πρώτη αγγλική ομάδα που κέρδισε το Κύπελλο, με νίκη επί της πορτογαλικής Μπενφίκα, με 4-1 στην παράταση στο Στάδιο Γουέμπλεϊ.

Ο θρίαμβος για τη Μάντσεστερ ήρθε μία δεκαετία μετά την αεροπορική τραγωδία στο Μόναχο και χαροποίησε τους φιλάθλους της και κυρίως τον προπονητή Ματ Μπάσμπι, ο οποίος αργότερα χρίστηκε Ιππότης (CBE - Commander of the British Empire) από τη Βασίλισσα της Αγγλίας.

1969 ως 1973 - Ολλανδική κυριαρχία

Το ευρωπαϊκό κύπελλο την τελευταία δεκαετία ήταν υπόθεση τριών ομάδων κάθε μια από τις οποίες κέρδισε 3 τελικούς και όλες βρισκόντουσαν πάντα στις τελικές φάσεις της διοργάνωσης.

Ο πρώτος Ολλανδικός σύλλογος που πρωταγωνίστησε στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις ήταν ο Άγιαξ, που αρχικά έχασε το 1969 στον τελικό με τη Μίλαν και μετά αναγκάστηκαν να δουν την ανταγωνιστική ως προς αυτούς, Φέγενορντ να κατακτά τον ίδιο τίτλο τη χρονιά 1970. Ύστερα από την παρουσία των Γιόχαν Κρόιφ, Μπάρι Χούλσοφ, Ρουντ Κρολ, Γιόχαν Νέεσκενς, Άρι Χάαν, Gerrie Mühren και Πιετ Κάιζερ που έθεσε τις βάσεις για αυτό που σήμερα αποκαλείται ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο (Total Football), ο Άγιαξ κυριάρχησε για τρεις χρονιές αρχικά νικώντας τον Παναθηναϊκό (τη μόνη ελληνική ομάδα μέχρι στιγμής που έχει αγωνιστεί στο τελικό του Κυπέλλου πρωταθλητριών), την Ίντερ και τη Γιουβέντους.

Ο κάθε παίκτης ξεχωριστά μπορούσε να προσαρμοστεί στο παιχνίδι σε διαφορετικές θέσεις και ρόλους. Δημιουργία του Ρίνους Μίχελς, ο Άγιαξ φαινόταν αήττητος μέχρι το 1973.

1974 ως 1976 - Η άνοδος της Μπάγερν

Η Μπάγερν Μονάχου έγινε ο επόμενος σύλλογος που κυριάρχησε στη διοργάνωση, κερδίζοντας το τρόπαιο τρεις συνεχόμενες φορές στα μέσα της δεκαετίας του 1970.

Με αρχηγό τον Φραντς Μπεκενμπάουερ και με παίκτες όπως οι Σεπ Μάιερ, Γκερντ Μέλερ, Ούλι Χόενες και Πάουλ Μπράιντερ, η Μπάγιερν συνέχισε από το Ολοκληρωτικό Ποδόσφαιρο, προσθέτοντας τη δικιά τους εκοδχή στην συνέπεια και την οργάνωση δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μίγμα.

Αφού νίκηραν πρώτα την Ατλέτικο Μαδρίτης το 1974, η Μπάγιερν νίκησε τη Λιντς Γιουνάιτεντ 2-0 σε έναν κακόθυμο, επηρεασμένο από το κοινό τελικό στο Parc des Princes, στο Παρίσι το 1975, και τελικά την Σεντ Ετιέν στο Χάμπτεν Παρκ στη Γλασκώβη το 1976. Όμως η σύνθεση αυτή της Μπάγερν μεγάλωσε σε ηλικία και η ομάδα δεν κατάφερε να κυριαρχήσει σε περισσότερους αγώνες της περιόδου του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου.

1977 ως 1984 - Η επικράτηση της Αγγλίας

Το 1977 η Λίβερπουλ, σηματοδότησε την έναρξη της επικράτησης Αγγλικών συλλόγων στη διοργάνωση. Αγγλικές ομάδες επικράτησαν με συνολικά επτά νίκες μέσα σε οχτώ χρόνια. Η Λίβερπουλ το [[1977], νίκησε την Μπορούσια Μένχενγκλαμπαχτ 3-1 στη Ρώμη και το 1978 διατήρησε το τρόπαιο με νίκη επί της Κλαμπ Μπριζ στο Στάδιο Γουέμπλεϊ.

Η Λίβερπουλ έχασε στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης του 1979 από την Νότιγχαμ Φόρεστ η οποία και κατέκτησε το τρόπαιο σε μία εντυπωσιακή άνοδο στην κορυφή του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η Φόρεστ νίκησε τη Σουηδική Μάλμοε, 1-0, στον τελικό που έγινε στο Μόναχο. Τον επόμενο χρόνο υπερασπίστηκε το τρόπαιο έναντι του Αμβούργου στη Μαδρίτη με το ίδιο σκορ και έγινε η μόνη ομάδα που έχει κερδίσει το Ευρωπαϊκό κύπελλο περισσότερες φορές από ότι το εγχώριο πρωτάθλημά της. Η Λίβερπουλ επέστρεψε στον τελικό το 1981 όπου κατέκτησε το τρόπαιο για τρίτη φορά με νίκη τους στο Παρίσι επί της Ρεάλ Μαδρίτης.

Το 1982 η Άστον Βίλα της πόλης του Μπέρμινχαμ, κέρδισαν την Μπάγερν Μονάχου 1-0 στο Στάδιο Φέγιενορντ στο Ρότερνταμ. Το Αμβούργο ήταν πρωταθλήτρια το 1983 και την επόμενη χρονιά η Λίβερπουλ επέστρεψε στον τελικό οπότε και νίκησε τη Ρόμα στη διαδικασία των πέναλτι. Η Λίβερπουλ τον επόμενο χρόνο ήταν και πάλι στον τελικό για να υπερασπιστεί τον τίτλο της, αλλά ηττήθηκε από τη Γιουβέντους σε ένα παιχνίδι που επισκιάστηκε τελείως από τον θάνατο 39 θεατών - Ιταλοί στην πλειοψηφία τους. Το γεγονός έμεινε γνωστό ως η τραγωδία του Χέιζελ. Όλες οι αγγλικές ομάδες τιμωρήθηκαν με πενταετή αποκλεισμό από κάθε Ευρωπαϊκή διοργάνωση ενώ η Λίβερπουλ αποκλείστηκε για έξι χρόνια.

1986 ως 1988 - Στεαουά, Πόρτο και Αϊντχόφεν

Με τις Αγγλικές ομάδες εκτός διοργάνωσης, η επικράτηση τους έλαβε τέλος. Τα επόμενα χρόνια μετά την τραγωδία του Χέιζελ, το Ευρωπαϊκό Κύπελλο διεκδικήθηκε από Ευρωπαϊκούς συλλόγους που δεν είχαν καταφέρει να διαγράψουν μεγάλες πορείες στις προηγούμενες χρονιές της διοργάνωσης. Το 1986, 1987 και 1988 η Στεάουα Βουκουρεστίου της Ρουμανίας, η ΦΚ Πόρτο και η PSV Αϊντχόβεν αντίστοιχα, κατέκτησαν το τρόπαιο. Ο τελικός μεταξύ Μπάγερν Μονάχου και ΦΚ Πόρτο θεωρείται από τους πιο αγωνιστικούς της διοργάνωσης.

1989 ως 1991 - Μίλαν και Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου

Η Μίλαν, ένας από τους πιο διάσημους ποδοσφαιρικούς συλλόγους στον κόσμο, κατάκτησε το Ευρωπαϊκό Κύπελλο το 1989 και το διατήρησε την επόμενη χρονιά. Έχασε την ευκαιρία για μία τρίτη συνεχόμενη Ευρωπαϊκή στέψη το 1991, όταν το τρόπαιο πήγε στους πρωταθλητές του Γιουγκοσλάβικου πρωταθλήματος, τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου που νίκησαν την Μαρσέϊγ στα πέναλτι μετά από μία ισοπαλία χωρίς γκολ. Ο τελικός του 1991 ήταν επίσης ο μόνος τελικός στην περίοδο 1989-1990 στον οποίο απέτυχε να συμμετάσχει κάποια Ιταλική ομάδα.

Ο αποκλεισμός των Αγγλικών συλλόγων από το Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο άρθηκε για την περίοδο 1990-1991, αλλά η πρωταθλήτρια Αγγλίας Λίβερπουλ δεν μπόρεσε να αγωνιστεί στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο επειδή έπρεπε να εκτίσει έναν επιπλέον χρόνο ποινής.

1992 ως 1996 - Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία και Ολλανδία στο προσκήνιο

Οι Αγγλικοί οι σύλλογοι επέστρεψαν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αλλά καμία δεν έφτασε στην τελική οκτάδα. Η Άρσεναλ (1991-92), η Λιντς Γιουνάιτεντ (1992-93), η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (1993-94 και 1994-95) και η Μπλάκμπερν Ρόβερς (1995-96), δεν μπόρεσαν να επανέλθουν στην Ευρωπαϊκή διοργάνωση, χάνοντας εύκολα από πολύ ασθενέστερες ομάδες. Αυτό οφειλόταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό και στον κανόνα των τριών ξένων που απέτρεπε τις ομάδες να χρησιμοποιήσουν μερικούς από τους βασικούς παίκτες τους.

Το 1992, ο τελικός της διοργάνωσης έλαβε χώρα στο Στάδιο Γουέμπλεϊ και το τρόπαιο κέρδισε η Μπαρτσελόνα. Η Μαρσέιγ κέρδισε τον τελικό του 1993, αλλά αργότερα αποκλείστηκε από την υπεράσπιση του τροπαίου εξαιτίας του υποβιβασμού της στη δεύτερη κατηγορία του Γαλλικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου λόγω σκανδάλου που ξέσπασε για στημένα παιχνίδια και πλασμαστικές δηλώσεις οικονομικών στοιχείων. Στο μεταξύ, ο τελικός του 1994 βρήκε την Μπαρτσελόνα να χάνει από τη Μίλαν 4-0. Η τελευταία, έφτασε και στον επόμενο τελικό αλλά έχασε 1-0 από τον Άγιαξ. Ο Άγιαξ έφτασε και στον τελικό του 1996, αλλά έχασε από τη Γιουβέντους στη διαδικασία των πέναλτι.

Εκείνη την περίοδο η υπόθεση Μποσμάν ήρθε για να αλλάξει δραστικά την εικόνα του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η απόφαση επί αυτής, επέτρεψε σε παίκτες των οποίων το συμβόλαιο έχει λήξει, να μεταφέρονται ελεύθερα σε ομάδες κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης, μια εξίσου μεγάλη συνέπεια που είχε η απόφαση, ήταν το ότι οι παίκτες μιας ομάδας που προέρχονταν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν αριθμούνταν ως ξένοι, εφόσον ο σύλλογος ήταν κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

1997 και 1998 - Η Γερμανική και η Ισπανική επιτυχία

Η Μπορούσια Ντόρτμουντ μπήκε στη λίστα των Πρωταθλητών Ευρώπης το 1997 όταν νίκησαν τη Γιουβέντους στον τελικό έχοντας ήδη αποκλείσει την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον ημιτελικό. Αλλά η σεζόν 1996-1997 ήταν περίοδος προόδου για τους Αγγλικούς συλλόγους, επειδή η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν η πρώτη αγγλική ομάδα που προκρίθηκε στην τελική οκτάδα στην περίοδο μετά το Χέιζελ.

Τη σεζόν 1997-1998, επιτράπηκε η συμμετοχή σε μερικούς δευτεραθλητές Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων μετά από πιέσεις στην ΟΥΕΦΑ. Το 1998 ο τίτλος πήγε στη Ρεάλ Μαδρίτης για έβδομη φορά μετά από 32 χρόνια.

1999 - Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ επιστρέφει το Κύπελλο στην Αγγλία

Η περίοδος 1998-99 θα μείνει αξέχαστη για το τρεμπλ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το οποίο ολοκληρώθηκε με την δραματική νίκη 2-1 επι της Μπάγερν Μονάχου στις καθυστερήσεις, και ενώ το γκολ του Mario Basler φαινόταν να δίνει την νίκη στους Γερμανούς. Όμως ο διαιτητής έδειξε 3 λεπτά επιπλέον χρόνου στα οποία ο Τέντι Σέρινγκχαμ ισοφάρισε και το παιχνίδι έμοιαζε να οδηγείται στην παράταση. Τότε ο Όλε Γκούναρ Σόλτσκιερ σκόραρε το νικητήριο γκολ για την Γιουνάιτεντ και έγραψε ιστορία. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε ο πρώτος σύλλογος που κατάκτησε το τρεμπλ: Πρωτάθλημα Πρέμιερ Λιγκ, Κύπελλο Αγγλίας Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης και έγιναν πρωταθλητές Ευρώπης για πρώτη φορά από το 1968. Ήταν η πρώτη φορά που ένας αγγλικός σύλλογος κέρδιζε το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης μετά την επιτυχία της Λίβερπουλ το 1984.

2000 - Νέα χιλιετία, παλιοί πρωταθλητές

Το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών του 21ου αιώνα το κέρδισε η Ρεάλ Μαδρίτης, πρωταθλήτρια Ισπανίας, που επικράτησε της δευτεραθλήτριας του Ισπανικού πρωταθλήματος, της Βαλένθια, με 3-0. Η διοργάνωση της περιόδου 1999-2000 ήταν επίσης η πρώτη στην οποία μπορούσαν να συμμετάσχουν περισσότερες από δύο ομάδες από κάποια εθνικά πρωταθλήματα. Από τα τρία κορυφαία πρωταθλήματα, όπως κατατάχθηκαν από την UEFA, μπορούσαν να συμμετάσχουν τέσσερις ομάδες, ενώ από τα τρία αμέσως επόμενα κορυφαία πρωταθλήματα μπορούσαν να συμμετάσχουν τρεις ομάδες.

Η Μπάγερν Μονάχου κατέκτησε τον τίτλο το 2001, ενώ η Ρεάλ Μαδρίτης κατέκτησε ξανά τον τίτλο (για ένατη φορά) το 2002. Η ηττημένη ομάδα στον τελικό του 2002, η γερμανική Μπάγερ Λεβερκούζεν, έγινε η μόνη φιναλίστ σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών που ποτέ δεν είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα στη χώρα της. Ο τελικός του 2003 διεξήχθη στην Αγγλία, αλλά νικήτρια ήταν η ομάδα της Μίλαν από την Ιταλία. Το 2004 η ΦΚ Πόρτο επικράτησε της Μονακό και κέρδισε το Κύπελλο Ευρώπης, ενώ το 2005 η Λίβερπουλ έφτασε στον τελικό για πρώτη φορά από το 1985 και η Μίλαν για δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια. Η Λίβερπουλ επικράτησε της Μίλαν σε μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Παρά το 0-3 του ημιχρόνου, η Λίβερπουλ έβαλε τρία γκολ σε έξι λεπτά και ισοφάρισε το σκορ για να οδηγήσει το παιχνίδι στην παράταση. Έτσι, αφού στην παράταση δεν σημειώθηκαν γκολ, η Λίβερπουλ κέρδισε στην ψυχοφθόρα διαδικασία των πέναλτι με 3-2.

Το 2006 πρωταθλήτρια στέφθηκε η Μπαρτσελόνα επικρατώντας επί της Άρσεναλ με 2-1, ενώ το 2007 επαναλήφθηκε ο τελικός του 2005, στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας αλλά με διαφορετική έκβαση. Η Μίλαν νίκησε αυτή τη φορά τη Λίβερπουλ με 2-1.

Τελικοί

Περίοδος Νικητής Αποτέλεσμα Ηττημένος Γήπεδο
2007/08 Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

1-1, 6-5 πέναλτι Τσέλσι
Γήπεδο Λουζνίκι,
Μόσχα
2006/07 Μίλαν
2 - 1 Λίβερπουλ
Ολυμπιακό Στάδιο "Σπύρος Λούης",
Αθήνα
2005/06 Μπαρτσελόνα
2 - 1 Άρσεναλ
Στάντ ντε Φρανς,
Σαίν Ντενί,Παρίσι
2004/05 Λίβερπουλ
3 - 3
παράταση
Μίλαν
Ολυμπιακό Στάδιο Κεμάλ Ατατούρκ,
Κωνσταντινούπολη
3-2 πέναλτι
2003/04 ΦΚ Πόρτο
3 - 0 ΑΣ Μονακό
Αρένα άουφ Σάλκε,
Γκέλζενκιρχεν
2002/03 Μίλαν
0 - 0
Παράταση
Γιουβέντους
Ολντ Τράφορντ,
Μάντσεστερ
3-2 πέναλτι
2001/02 Ρεάλ Μαδρίτης
2 - 1 Μπάγερ Λεβερκούζεν
Χάμπτεν Πάρκ,
Γλασκώβη
2000/01 Μπάγερν Μονάχου
1 - 1
παράταση
Βαλένθια
Σαν Σίρο,
Μιλάνο
5-4 πέναλτι
1999/00 Ρεάλ Μαδρίτης
3 - 0 Βαλένθια
Στάντ ντε Φράνς,
Saint-Denis
1998/99 Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

2 - 1 Μπάγερν Μονάχου
Κάμπ Νόου,
Βαρκελώνη
1997/98 Ρεάλ Μαδρίτης
1 - 0 Γιουβέντους
Άμστερνταμ Αρένα,
Άμστερνταμ
1996/97 Μπορούσια Ντόρτμουντ
3 - 1 Γιουβέντους
Ολυμπιακό Στάδιο Μονάχου,
Μόναχο
1995/96 Γιουβέντους
1 - 1
παράταση
Άγιαξ
Ολυμπιακό Στάδιο Ρώμης,
Ρώμη
4-2 πέναλτι
1994/95 Άγιαξ
1 - 0 Μίλαν
Ερνστ Χάπελ,
Βιέννη
1993/94 Μίλαν
4 - 0 Μπαρτσελόνα
Ολυμπιακό Στάδιο "Σπύρος Λούης",
Αθήνα
1992/93 Ολιμπίκ Μαρσέιγ
1 - 0 Μίλαν
Ολυμπιακό Στάδιο Μονάχου,
Μόναχο
Η Μαρσέιγ δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τον τίτλο της την επόμενη χρονιά, λόγω της ανάμειξης του συλλόγου σε σκάνδαλο στησίματος αγώνων του Γαλλικού Πρωταθλήματος.
1991/92 Μπαρτσελόνα
1 - 0
παράταση
Σαμπντόρια
Στάδιο Γουέμπλεϊ,
Λονδίνο
1990/91 Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου
0 - 0
παράταση
Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Στάδιο Σαν Νίκολα,
Μπάρι
5-3 πέναλτι
1989/90 Μίλαν
1 - 0 Μπενφίκα
Στάδιο Πράτερ,
Βιέννη
1988/89 Μίλαν
4 - 0 Στεάουα Βουκουρεστίου
Κάμπ Νόου,
Βαρκελώνη
1987/88 Αϊντχόφεν
0 - 0
παράταση
Μπενφίκα
Νέκαρ Στάδιο,
Στουτγκάρδη
6-5 πέναλτι
1986/87 ΦΚ Πόρτο
2 - 1 Μπάγερν Μονάχου
Στάδιο Πράτερ,
Βιέννη
1985/86 Στεάουα Βουκουρεστίου
0 - 0
παράταση
Μπαρτσελόνα
Σάντσεζ Πιχουάν,
Σεβίλη
2-0 πέναλτι
1984/85 Γιουβέντους
1 - 0 Λίβερπουλ
Στάδιο Χέιζελ,
Βρυξέλλες
Σε αυτόν τελικό έλαβε χώρα η τραγωδία του Χέιζελ .
Σαν συνέπεια, όλες οι αγλλικές ομάδες αποκλείστηκαν από κάθε διοργάνωση της UEFA για τα επόμενα 5 χρόνια, συν ένα έτος επιπλέον ειδικά για την Λίβερπουλ. Επίσης, η Γιουβέντους τιμωρήθηκε με αποκλεισμό της έδρας της δίνοντας αγώνες χωρίς την παρουσία θεατών.
1983/84 Λίβερπουλ
1 - 1
παράταση
Ρόμα
Ολυμπιακό Στάδιο Ρώμης,
Ρώμη
4-2 πέναλτι
1982/83 Αμβούργο
1 - 0 Γιουβέντους
Ολυμπιακό Στάδιο "Σπύρος Λούης",
Αθήνα
1981/82 Άστον Βίλα
1 - 0 Μπάγερν Μονάχου
Ντε Κουίπ,
Ρότερνταμ
1980/81 Λίβερπουλ
1 - 0 Ρεάλ Μαδρίτης
Πάρκ ντε Πρενς,
Παρίσι
1979/80 Νότιγχαμ Φόρεστ
1 - 0 Αμβούργο
Σαντιάγκο Μπερναμπέου,
Μαδρίτη
1978/79 Νότιγχαμ Φόρεστ
1 - 0 Μάλμε
Ολυμπιακό Στάδιο Μονάχου,
Μόναχο
1977/78 Λίβερπουλ
1 - 0 Κλουμπ Μπριζ
Στάδιο Γουέμπλεϊ,
Λονδίνο
1976/77 Λίβερπουλ
3 - 1 Μπ. Γκλάντμπαχ
Ολυμπιακό Στάδιο Ρώμης,
Ρώμη
1975/76 Μπάγερν Μονάχου
1 - 0 Σεντ Ετιέν
Χάμπτεν Πάρκ,
Γλασκώβη
1974/75 Μπάγερν Μονάχου
2 - 0 Λιντς
Πάρκ ντε Πρενς,
Παρίσι
1973/74 Μπάγερν Μονάχου
1 - 1
Παράταση
Ατλέτικο Μαδρίτης
Στάδιο Χέιζελ,
Βρυξέλλες
Μπάγερν Μονάχου επαναληπτικός, 4 - 0
1972/73 Άγιαξ
1 - 0 Γιουβέντους
Στάδιο Ερυθρού Αστέρα,
Βελιγράδι
1971/72 Άγιαξ
2 - 0 Ίντερ
Ντε Κόιπ,
Ρότερνταμ
1970/71 Άγιαξ
2 - 0 Παναθηναϊκός
Στάδιο Γουέμπλεϊ,
Λονδίνο
1969/70 Φέγενορντ
2 - 1
Παράταση
Σέλτικ
Σαν Σίρο,
Μιλάνο
1968/69 Μίλαν
4 - 1 Άγιαξ
Σαντιάγο Μπερναμπέου,
Μαδρίτη
1967/68 Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
4 - 1
παράταση
Μπενφίκα
Στάδιο Γουέμπλεϊ,
Λονδίνο
1966/67 Σέλτικ
2 - 1 Ίντερ
Εθνικό Στάδιο,
Vale do Jamor, near Λισαβόνα
1965/66 Ρεάλ Μαδρίτης
2 - 1 Παρτιζάν Βελιγραδίου
Στάδιο Χέιζελ,
Βρυξέλλες
1964/65 Ίντερ
1 - 0 Μπενφίκα
Σαν Σίρο,
Μιλάνο
1963/64 Ίντερ
3 - 1 Ρεάλ Μαδρίτης
Στάδιο Πράτερ,
Βιέννη
1962/63 Μίλαν
2 - 1 Μπενφίκα
Στάδιο Γουέμπλεϊ,
Λονδίνο
1961/62 Μπενφίκα
5 - 3 Ρεάλ Μαδρίτης
Ολυμπιακό Στάδιο Άμστερνταμ,
Άμστερνταμ
1960/61 Μπενφίκα
3 - 2 Μπαρτσελόνα
Στάδιο Γουάνκντορφ,
Βρέμη
1959/60 Ρεάλ Μαδρίτης
7 - 3 Άιντραχτ Φραγκφούρτης
Χάμπτεν Πάρκ,
Γλασκώβη
1958/59 Ρεάλ Μαδρίτης
2 - 0 Σταντ ντε Ρεμς
Στάδιο Νέκαρ,
Στουτγκάρδη
1957/58 Ρεάλ Μαδρίτης
3 - 2
παράταση
Μίλαν
Στάδιο Χέιζελ,
Βρυξέλλες
1956/57 Ρεάλ Μαδρίτης
2 - 0 Φιορεντίνα
Σαντιάγκο Μπερναμπέου,
Μαδρίτη
1955/56 Ρεάλ Μαδρίτης
4 - 3 Σταντ ντε Ρεμς
Πάρκ ντε Πρενς,
Παρίσι

Σύνολο τίτλων

Ανά σύλλογο

Σύλλογος Τίτλοι Φιναλίστ Χρονιές κατάκτησης
Ρεάλ Μαδρίτης
9
3
1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966, 1998, 2000, 2002
Μίλαν
7
4
1963, 1969, 1990, 1989, 1994, 2003, 2007
Λίβερπουλ
5
2
1977, 1978, 1981, 1984, 2005
Μπάγερν Μονάχου
4
3
1974, 1975, 1976, 2001
Άγιαξ
4
2
1971, 1972, 1973, 1995
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
3
-
1968, 1999, 2008
Μπενφίκα
2
5
1961, 1962
Γιουβέντους
2
5
1985, 1996
Μπαρτσελόνα
2
3
1992, 2006
Ίντερ
2
2
1964, 1965
Νότιγχαμ Φόρεστ
2
-
1979, 1980
Πόρτο
2
-
1987, 2004
Σέλτικ
1
1
1967
Αμβούργο
1
1
1983
Στεάουα Βουκουρεστίου
1
1
1986
Ολιμπίκ Μαρσέιγ
1
1
1993
Φέγενορντ
1
-
1970
Άστον Βίλα
1
-
1982
Αϊντχόφεν
1
-
1988
Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου
1
-
1991
Μπορούσια Ντόρτμουντ
1
-
1997
Στάντ ντε Ρεμς
-
2
-
Βαλένθια
-
2
-
Φιορεντίνα
-
1
-
Άιντραχτ Φρανκφούρτης
-
1
-
Παρτιζάν Βελιγραδίου
-
1
-
Παναθηναϊκός
-
1
-
Ατλέτικο Μαδρίτης
-
1
-
Λιντς
-
1
-
Σεντ Ετιέν
-
1
-
Μπ. Γκλάντμπαχ
-
1
-
Κλουμπ Μπριζ
-
1
-
Μάλμε
-
1
-
Ρόμα
-
1
-
Σαμπντόρια
-
1
-
Μπάγερ Λεβερκούζεν
-
1
-
Μονακό
-
1
-
Άρσεναλ
-
1
Τσέλσι
-
1
-

Ανά χώρα

Χώρα Τίτλοι Φιναλίστ Νικητές σύλλογοι
Ιταλία
11
14
Μίλαν (7), Ίντερ (2), Γιουβέντους (2)
Spain Ισπανία
11
9
Ρεάλ Μαδρίτης (9), Μπαρτσελόνα (2)
Αγγλία
11
4
Λίβερπουλ (5), Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (3), Νότιγχαμ Φόρεστ (2), Άστον Βίλα (1)
Γερμανία
6
7
Μπάγερν Μονάχου (4), Αμβούργο (1), Μπορούσια Ντόρτμουντ (1)
Ολλανδία
6
2
Άγιαξ (4), Φέγενορντ (1), Αϊντχόφεν (1)
Πορτογαλία
4
5
Μπενφίκα (2), Πόρτο (2)
Γαλλία
1
5
Ολιμπίκ Μαρσέιγ (1)
Σκωτία
1
1
Σέλτικ (1)
Ρουμανία
1
1
Στεάουα Βουκουρεστίου (1)
Γιουγκοσλαβία
1
1
Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου (1)
Ελλάδα
-
1
-
Βέλγιο
-
1
-
Σουηδία
-
1
-

Διάφορες πληροφορίες

  • Ο Φρανσίσκο Γκέντο είναι ο μόνος παίχτης που συμμετείχε σε 6 νικηφόρους τελικούς.
  • Ο Κλάρενς Ζέεντορφ είναι ο μόνος παίχτης που κέρδισε το κύπελο πρωταθλητριών με 3 διαφορετικές ομάδες:
  • Η πόλη του Μιλάνου, είναι η μόνη που έχει "κατακτήσει" το Κύπελλο Πρωταθλητριών με δύο διαφορετικές ομάδες: την Ίντερ και την Μίλαν (οι δύο σύλλογοι έχουν κατακτήσει 9 κύπελλα στο σύνολο).
  • Αρκετοί σύλλογοι κέρδισαν το Κύπελλο αήττητοι: η Ίντερ (1964) και ο Άγιαξ (1972) είναι οι δύο ομάδες με το καλύτερο ρεκόρ, 7 νίκες και 2 ισοπαλίες.
  • Η Ρεάλ Μαδρίτης κατέχει το ρεκόρ συνεχόμενων εμφανίσεων στη διοργάνωση, με 15 εμφανίσεις από τη σεζόν 1955/56 έως την 1969/70.
  • Μόνο σε δύο περιπτώσεις στον τελικό του Champions League συναντήθηκαν δύο ομάδες από την ίδια χώρα: Ρεάλ Μαδρίτης εναντίον Φ.Κ. Βαλένθια (1999/00) και Μίλαν εναντίον Γιουβέντους (2002/03).
  • Στην (πάνω από μισού αιώνα) μακρόχρονη πορεία της διοργάνωσης, μόνο τέσσερα τοπικά ντέρμπι έχουν λάβει χώρα:
  • Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Σέλτικ και ο Άγιαξ είναι οι μόνες ομάδες που έχουν κερδίσει τριπλούς τίτλους (τρεμπλ) την ίδια χρονιά - το εθνικό τους πρωτάθλημα, ένα εθνικό κύπελλο και το Τσάμπιονς Λιγκ/Κύπελλο Πρωταθλητριών. Η Μάντσεστερ το έκανε τη σεζόν 1998/99, η Σέλτικ το 1966/67 και ο Άγιαξ το 1972/73.
  • Ο Άγιαξ ήταν αήττητος στη διοργάνωση για 20 αγώνες από το 1985/86 έως τον Μάρτιο του 1986.
  • Ο ημιτελικός 2002/03, μεταξύ Μίλαν και Ίντερ ήταν η μοναδική φορά στην οποία υπήρξε ισοπαλία δύο αγώνων σε ομάδες που έχουν την ίδια έδρα (Σαν Σίρο).
  • Μόνο δύο έχουν κερδίσει τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης σαν παίκτες και σαν προπονητές: Ο Βίκτορ Μουνιόθ της Ρεάλ Μαδρίτης ως παίκτης τις σεζόν 1955/56 και 1956/57 και σαν προπονητής τη σεζόν 1965/66 καθώς και ο Κάρλο Αντσελότι σαν παίκτης της Μίλαν τις σεζόν 1988/89 και 1989/90 και σαν προπονητής τις σεζόν 2002/03 και 2006/07.
  • Ο Σεζάρε Μαλντίνι και ο γιος του Πάολο Μαλντίνι είναι το μόνο ντουέτο πατέρα και γιου που έχουν ηγηθεί την ίδια ομάδα (ως αρχηγοί) στην κορυφή της διοργάνωσης. Ο πατέρας Σεζάρε τη σεζόν 1962/63 και ο υιός τις σεζόν 2002/2003 και 2006/2007.
  • Ο ύμνος του Τσάμπιονς Λιγκ που ακούγεται στην τελετή πριν την έναρξη κάθε αγώνα είναι από τον Τόμι Μπρίτεν και βασίζεται στον ύμνο του Χέντελ, Ο Ιερέας Ζάντοκ. Η καθιερωμένη εκτέλεση είναι από την χορωδία του Αγίου Μαρτίνου με τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα.
  • Ο Ότμαρ Χίτζφιλντ και ο Ερνστ Χάπε είναι οι μόνοι προπονητές που έχουν κερδίσει τον τίτλο με δύο διαφορετικές ομάδες. Ο Χίτζφιλντ με την Μπορούσια Ντόρτμουντ το 1997 και με την Μπάγερν Μονάχου το 2001 και ο Χάπελ με την Φέγενορντ το 1970 και με το Αμβούργο το 1983.
  • Η Ολιμπίκ Μαρσέιγ είναι οι πρώτοι πρωταθλητές στο νέο τρόπο διεξαγωγής της διοργάνωσης, με τίτλο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, το 1993.
  • Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που κατέκτησαν τρεις τίτλους τη σεζόν 1998/99, υπήρξαν οι πρώτοι πρωταθλητές της διοργάνωσης που δεν κέρδισαν κάποιο τοπικό τίτλο ούτε το Ευρωπαϊκό Κύπελλο την προηγούμενη σεζόν.
  • Η Νότιγχαμ Φόρεστ είναι οι μόνοι πρωταθλητές Ευρώπης που αργότερα έχουν υποβιβαστεί χαμηλότερα από τις δύο ανώτερες κατηγορίες του εθνικού τους πρωταθλήματος.

Βλέπε επίσης

Εξωτερικές συνδέσεις